Waarom het herlezen van een boek soms loont

Ik heb het al vaker aangehaald op ARDNAS, voorheen herlas ik geen boeken, ik las hooguit direct de eerste drie hoofdstukken van een boek als ik het uit had, gewoon om het begin weer even helder te krijgen.

 


Ik vond dat een boek nooit zo moeilijk kon zijn dat je het daadwerkelijk nogmaals moest lezen om het te begrijpen maar afgelopen jaar ontdekte ik dat het herlezen van boeken juist loont, vooral de boeken waar je eerder van genoten hebt of de boeken welke je misschien wilt recenseren. Je kent de plot van het verhaal en daardoor is er ruimte in je hoofd om je op andere zaken te richten: het taalgebruik, eventuele tegenstellingen, verborgen grapjes, etc.

Uiteraard herlees ik niet elk boek dat ik lees, al probeer ik de boeken die ik recenseer voor mijn site wél te herlezen.

Ik herlas onlangs ‘Peachez een romance’ van Ilja Leonard Pfeijffer voor de vierde maal, het boek telt slechts 174 pagina’s en het herlezen kost mij slechts enkele uren en die uren zijn vervolgens goed besteed.

‘Peachez een romance’ gaat over een oudere hoogleraar in de klassieke en vroeg-christelijke letterkunde welke in de gevangenis van Buenos Aires zit. Het verhaal ontvouwt zich in een langzaam tempo naar de uiteindelijk climax, welk strafbaar feit heeft hij gepleegd? Het boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal vertelt de auteur voorin het boek.

Het verhaal
Een hoogleraar treft op een dag een e-mail aan in zijn inbox van ene Sarah Peachez, in een betoog vertelt zij haar persoonlijke levensfilosofie en dat haar motto ‘capre diem’ is. De hoogleraar kan zich niet inhouden om haar te wijzen op deze fout, ‘capre’, (‘caprae’), betekent geiten. Wat volgt is een aaneenschakeling van e-mails die over en weer gaan. De e-mails worden steeds persoonlijker en als de mailwisseling plotseling stopt weet de hoogleraar van ellende niet meer wat hij moet doen. Het lijkt alsof zijn leven alleen nog maar uit Sarah bestaat, al het andere waar hij zo hard voor gewerkt heeft lijkt weg te vallen.

De eerste zinnen van ‘Peachez een romance’ bleven bij mij hangen, het klinkt bijna als een gebed (lees het maar eens hard op), en het deed mij denken aan ‘Lolita’ van de Russisch Amerikaanse auteur Vladimir Nabokov.

In het paars was zij mijn bruid. In het rood lag zij met hoorntjes als klimop over de bank. In het blauw zat zij altijd op bed als een foto en ik heb haar nooit oprechter zien lachen dan in het geel, bijna oranje zo warm.

De zin op pagina 68 waarbij de val van Icarus wordt aangehaald om aan te duiden hoe groot de aviofobie is van de hoogleraar:

Ik kende de oude verhalen goed genoeg om te beseffen dat het meestal fout afloopt wanneer een mens zich op vleugels verheft. De val van Icarus mag ik genoegzaam bekend veronderstellen.

Toen ik het boek voor de eerste maal las vielen dit soort dingen mij niet direct op, ik was gericht op de plot van het verhaal en ik was daarnaast bezig een genegenheid te ontwikkelen voor de hoogleraar, ik had meelij met hem en daar had ik het nogal druk mee tijdens het lezen. Pas tijdens de tweede maal dat ik het boek las vielen mij de tegenstellingen op; werkelijkheid en fantasie, geluk en ongeluk, tijdens zo’n herlezing vind ik het heerlijk om juist dit soort dingen uit het boek te halen.

‘Peachez een romance’ is een sierlijk relaas vol Latijnse citaten, met prachtige volzinnen en een langzaam smeltend suikerzoet laagje, de spanning bouwt zich op naar de uiteindelijke climax. Voor mijn gevoel is ‘Peachez een romance’ een legpuzzel waarvan (gelukkig) de vier hoeken ontbreken, het boek zit zo vernuft in elkaar dat het ook na viermaal herlezen overeind blijft staan, of ben ik wellicht een genegen herlezer, wie zal het zeggen?


‘Peachez, een romance’ – Ilja Leonard Pfeijffer –  174 pagina’s
uitgever De Arbeiderspers – ISBN 978 90 295 11643 – ebook in eigen bezit


6 gedachten over “Waarom het herlezen van een boek soms loont

  • januari 23, 2019 om 12:11 pm
    Permalink

    Hoi Sandra, ik ben ook zo iemand die graag boeken herleest, inderdaad om de redenen die jij aangeeft. Eigenlijk vind ik dat je pas echt goed kunt beoordelen hoe goed een boek is als je het minstens twee keer hebt gelezen.Ik kijk goede films ook vaak voor een tweede, derde, tiende keer en als ik een cd opzet dan draai ik vaak dagen achterelkaar dezelfde cd. Groetjes, Erik

    Beantwoorden
    • januari 23, 2019 om 10:24 pm
      Permalink

      Daar ben ik het helemaal mee eens! En bij het herkijken van films komen vaak ook de herinneringen aan die periode weer boven, superleuk.

      Beantwoorden
  • januari 23, 2019 om 7:44 pm
    Permalink

    Ik doe het zelden of nooit, boeken herlezen, en dat is eigenlijk wel jammer. Maar uiteindelijk geef ik toch weer de voorkeur aan die nieuwe, ongelezen boeken.

    Beantwoorden
    • januari 23, 2019 om 10:20 pm
      Permalink

      Herkenbaar, ik herlas voorheen ook nooit een boek.

      Beantwoorden
  • januari 25, 2019 om 7:59 pm
    Permalink

    Ik heb hetzelfde als Annelies heeft. Hoewel ik wel boeken heb die ik graag nog een keer zou willen lezen (bijvoorbeeld De man die de taal van de slangen sprak en Het geheim van een huwelijk), grijp ik toch iedere keer naar dat onbekende nieuwe boek.

    Beantwoorden
    • januari 25, 2019 om 10:46 pm
      Permalink

      Herkenbaar Sue, voorheen koos ik ook liever voor een nieuw boek maar soms kan herlezen ook fijn zijn omdat het je herinnert aan de periode waarin je het ooit las (vakantie bijv.).

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: