Anna Karenina van Tolstoi en waarom ik stopte

Begin augustus plaatste collega boekenblogger Lalagè leest een enthousiaste blogpost over ‘Wij lezen Anna‘, ze stelde voor om met meerdere personen Anna Karenina van Leo Tolstoi te lezen.

Anna Karenina - Leo Tolstoi, Atheneum, Polak & Van Gennep Amsterdam - ISBN 9789025301583
Anna Karenina – Leo Tolstoi, Atheneum, Polak & Van Gennep Amsterdam – ISBN 9789025301583

Ik was al snel enthousiast, het idee van samen lezen sprak mij aan en ik had Anna Karenina nog nooit helemaal gelezen, wie weet kwam het er nu van? Ik reserveerde het boek bij mijn bibliotheek en in de laatste week van augustus arriveerde het en kon ik beginnen in het ruim duizend pagina’s tellende Anna Karenina.

Ik koos bewust voor de nieuwste hertaling van Hans Boland, ik was benieuwd of ik Anna Karenina nu beter leesbaar vond (ja!).

Na ruim 200 pagina’s (ik ging niet over één nacht ijs) en het schrijven van mijn blogpost over het eerste deel besloot ik afgelopen vrijdag dat het genoeg is geweest, hoe leuk het samen lezen van Anna Karenina ook is, Anna Karenina en ik, we werden geen vrienden, er is simpelweg geen klik tussen dit boek en mijzelf. Ik had nog ruim 800 pagina’s te gaan en ik heb een principe waar ik mij al jaren aan vasthoud: ik lees een boek niet tegen mijn zin in en waar ik dit voorheen heel vervelend vond, denk ik nu, het is maar een boek, er zijn nog duizenden, wat zeg ik, er zijn nog honderdduizenden boeken over, tijd om door te gaan en dag te zeggen tegen Anna Karenina van Leo Tolstoi.

Uiteraard blijf ik wél de andere lezers volgen, ik ben erg benieuwd naar hun ervaringen met Anna Karenina:

Heb jij Anna Karenina gelezen, klikte het tussen jullie?

 

 

15 gedachten over “Anna Karenina van Tolstoi en waarom ik stopte”

  1. Hoi Sandra, Wat jammer. Toen ik dit project bedacht, hield ik er ook rekening mee dat dit me zou kunnen overkomen. Dat gebeurde niet, maar ik kan me voorstellen dat het niet werkt voor jou. Tof dat je het toch geprobeerd hebt! En mocht je er nog meer de vinger op kunnen leggen waarom het je niet boeide, dan ben ik daar wel benieuwd naar. Is het dan toch de stijl die je moet liggen? Of ligt het meer aan het verhaal zelf?

    1. Thanks! Het lag aan het verhaal zelf, zie de reactie van Liliane, ik had het niet beter kunnen omschrijven 😉 Vorig jaar las ik toevallig ook De Rotskruiper van Nell Zink en daarbij had ik hetzelfde gevoel.

  2. Hoi Sandra, jammer dat het niet klikt met “Anna Karenina”! Ik geef je groot gelijk dat je er in dit geval mee stopt. Ik heb zelf ook een motivatie probleem bij het lezen van “Anna Karenina” nu. Ik vind het een prachtig boek, maar ik merk dat het samen op lezen mij niet echt bevalt. Zoals het nu gaat lees ik af en toe een stukje in “Anna Karenina” en verder in andere boeken. Ik lees altijd één boek tegelijkertijd en dan zit ik meestal goed in het verhaal, nu word het steeds hinderlijk onderbroken. Ik weet het nog niet helemaal zeker, maar ik denk dat ik het lezen van “Anna Karenina” er voor nu bij laat zitten en ooit een andere keer het op mijn eigen tempo uitlees. Ik vind het wel erg leuk dat het boek nu zoveel aandacht krijgt, in Utrecht wordt nu het het hele boek voorgelezen door 1000 vrouwen. Groetjes, Erik

    1. Hé Erik, dat het samen lezen in een opgelegd tempo benauwend kan zijn, kan ik me indenken. Ik vind het juist wel wat hebben zodat ik het niet hapsnap in een keer achter elkaar wegkauw. Juist met die pauzes maak ik het intensiever meer, blijft het nog wat langer naijlen. Zo zie je maar weer hoe verschillend het voor iedereen kan zijn.

    2. Ik las AK ook naast een ander boek (met klassiekers of fictie/non-fictie doe ik dit vaak) maar ik bleef mij ergeren, ook nadat ik alleen maar in AK las, het duurde even voordat ik doorhad waarom ik het niet leuk vond. Het samen lezen vond ik fijn maar kan ook als een druk werken, al was dat bij mij niet het geval. Ik ben nu vooral benieuwd of iemand dezelfde ervaring gaat hebben, ik kijk uit naar de volgende leeservaringen 🙂

  3. Hoi Sandra, dat is wel eerlijk. Ik ben nog niet eens begonnen, maar ik twijfel of ik wel door die lange (sfeer)omschrijvingen kom. 200 bladzijden, bij een modern boek heb je het dan allemaal al gezegd!

    1. Dat viel nog wel mee vond ik, Tolstoi is behoorlijk langdradig maar het boek leest fijn maar ik vond vooral de passiviteit van AK en het gedram van Oblonski vreselijk. Natuurlijk leefden zij in een andere tijd maar ik kon mij er niet overheen zetten 😉

  4. Dat is jammer Sandra. Maar ook begrijpelijk. Anna is voor mij een van mijn favoriete boeken. Ik organiseerde al eens een leesclub op Hebban samen met Gigi maar toen moest ik ook bijna afhaken ivm gezondheidsproblemen. Gelukkig las ik het wel uit en kon ik ook de leesclub afronden. Maar dit is echt zo’n boek dat je pakt of juist niet. Ik las het begin jaren 90 ook al eens in het Russisch voor mijn studie en toen was ik al gegrepen. Maar net wat je zegt, er zijn nog zo veel andere boeken. Je leven gaat wel door zonder Anna hoor 😉

  5. Wat jammer Sandra, maar ik begrijp het wel. Soms ligt een boek je gewoon niet. En om daarom nog honderden pagina`s te worstelen is zonde van de tijd. Vooralsnog lees ik lekker door, per deel en lees dan tussendoor een ander boek.

  6. Ik heb Anna Karenina uitgelezen maar vanaf het begin was duidelijk dat het mijn roman, of liever gezegd mijn heldin niet was. Ik ergerde me voortdurend aan de passieve manier waarop Anna met zaken omging. Het feit alleen dat omstandigheden toen anders waren, was geen excuus. Anna liet alles maar over zich heen komen, inclusief de liefde voor een complete nitwit. Ik las rond die tijd ook Madame Bovary en die ergerde me net zo. Ik heb gewoon niets met smachtende afwachtende heldinnen. Dat geldt ook voor dames uit de 21e eeuw. De hoofdpersoon uit De Rotskruiper van Nell Zink bijvoorbeeld leek sterk op haar voorgangsters Anna en Emma, ook met die roman kwam het niet goed.

    1. Je omschrijft het mooi Liliane, dit is precies de reden waarom ik stopte. Ik kan in AK geen heldin herkennen en het is niet alsof Tolstoi zwakke karakters heeft neergezet in zijn boek, Oblonski dramt wat af dus ik snap niet waarom AK zo passief is? Voor mij is Anna Karenina uiteindelijk wat te zoet, bijna alsof het teveel geromantiseerd is.
      Toevallig las ik vorig jaar ook De Rotskruiper van Nell Zink en daarmee had ik hetzelfde met de hoofdpersoon, al las ik dit boek tenminste nog uit (de link naar AK had ik nog niet gelegd 😉 ). Ik las later trouwens dat De Rotskruiper een ‘droogkomische roman’ moest zijn, ik kon er niet om lachen.

  7. Verrassend. Ik ben namelijk zo laaiend enthousiast over dit boek en deze vertaling dat ik er helemaal niet bij stil heb gestaan dat er mensen zijn die dit niks vinden of er niet doorheen komen.
    Knap ook dat je kunt stoppen. Wanneer ik eenmaal een boek begonnen ben, kan ik niet meer ophouden. Dan zal ik dat boek uitlezen, ook al vind ik het niks. Dat wel kunnen stoppen, wil ik nog wel eens leren.
    Interessant om jouw leeservaring ook mee te krijgen. En veel plezier met het volgende boek dat je wel aanspreekt.

  8. Ik heb het boek nog niet gelezen, door al deze reacties begin ik wel nieuwsgierig te worden. Het is voor mij waarschijnlijk een boek “voor erbij”, wat ik naast andere boeken kan lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.