RECENSIE Slapend rijk van Franca Treur

Slapend rijk - Franca Treur - Prometheus - 2018
Slapend rijk – Franca Treur – Prometheus – 2018

Slapend rijk van Franca Treur was één van de boeken waar ik naar uitkeek dit (komende) voorjaar (klik) en ik was dan ook super blij dat de uitgever mij een recensie exemplaar stuurde.

Een recensie schrijven over een verzameling korte verhalen doe ik niet vaak, ik vind het lastig, ik kan onmogelijk alle verhalen benoemen. Toch lees ik ze graag, het is ideaal om er tussendoor bij te pakken (vooral als de korte verhalen echt kort zijn en niet 30 pagina’s beslaan) en het formaat van bijvoorbeeld Slapend Rijk is ideaal om in je (hand)tas bij je te dragen.

Het verhaal op de achterkant

De bundel Slapend rijk zit vol mensen die niets bijzonders doen, behalve in de smaak proberen te vallen, ergens aan proberen te wennen of iemand beminnen terwijl er een derde in het spel is.

In verhalen van steeds twee bladzijden wordt bij de lezer een mix aan gevoelens opgeroepen, van medelijden en plaatsvervangende schaamte tot sympathie en herkenning. Iedereen probeert wel eens onhandig indruk op iemand te maken. En wie kent niet het gevoel van teleurstelling, omdat een ander niet precies zo denkt als jij?

Na het succes van X&Y is Slapend rijk een nieuwe bundeling piepkleine psychologische verhalen, groots geïllustreerd door Olivia Ettema.

Slapend rijk bevat 37 korte psychologische verhalen (gemiddeld 2 pagina’s lang), heeft een inhoudsopgave (achteraan) en start met met een quote van Hugo Claus: “Zolang ik bemind word, kan mij niets gebeuren”. Ik moest deze quote toch echt opzoeken, het kwam voor zover ik weet niet uit een van zijn boeken en na wat speurwerk las ik dat deze quote uit een gesprek tussen Claus en Johan Anthierens kwam (uit Volkskrant 1989). Nadat ik Slapend rijk uit had kon ik mij wel vinden in deze quote maar ik zou het niet vast kunnen pinnen aan een verhaal?

“Voor het milieu”, pagina 63

In dit korte verhaal verwondert Wies –getrouwd, 2 kinderen, rijdt geen auto, zich over haar vriendin Judith, single, rijdt geen auto, koopt peperdure kleding. Tijdens een vriendinnendag wachten zij -verlangend naar huis- op het station op hun trein en Wies overpeinst deze dag; Judith koopt peperdure kleding, die misschien wel gemaakt is door kinderhanden terwijl zij de kindersokken die zij kocht uit het plastic tasje haalde waar de verkoopster ze zojuist in had gestopt. Wies concludeert dat Judith ook helemaal geen auto nodig heeft, ze woont dicht bij haar werk en de supermarkt, daarentegen is het voor Wies (en haar man) een zeer bewuste en principiële keuze geweest om geen auto te rijden.

Wies moppert wat af in zichzelf en als er een vliegtuig laag overvliegt houdt zij zich niet meer in: “Ik snap niet hoe mensen met een schoon geweten in het vliegtuig kunnen stappen”, wetende dat Judith volgende week naar Ibiza vliegt. Judith antwoordt “maar je hebt wel twee kinderen, het duurt geen tien jaar meer of die twee vliegen overal naar toe”. Judith houdt daarna haar mond en denkt daarnaast aan al het vlees dat die twee kunnen verstouwen en aan de hoeveelheid pampers die ze in hun kleine levens al hebben verbruikt…… Vervolgens waait er een Happy meal-box over het perron, beiden bukken zich tegelijkertijd om het op te pakken en in de prullenbak te gooien.

Ik vind de tegenstelling in dit verhaal grappig en zo ook de switch van Wies naar Judith tegen het einde. Ondanks het commentaar van Wies op Judith zie ik toch wat jaloezie van haar kant en ik vraag mij af of ze nu wel echt zoveel van elkaar verschillen?

Ik vind het enorm knap hoe Treur een -zeer- kort verhaal neerzet, sommige blijven nog lang nazingen in mijn hoofd en het kost mij soms moeite om aan het volgende verhaal te beginnen omdat het vorige nog in mijn hoofd zit. Ik las gemiddeld 3 verhalen per leessessie, pakte dan een ander boek of deed iets anders en pakte een paar uur later Slapend rijk weer op en las verder. Voor mijn gevoel zijn de verhalen echt overpeinzingen en soms lijkt het alsof ze iemand letterlijk geobserveerd heeft, iets waar iedereen zich wel eens schuldig aan maakt denk ik.

Ik vind dit boek een aanrader, mede door de illustraties van Olivia Ettema (zij was ook verantwoordelijk voor de illustraties in X&Y), komen sommige verhalen nog meer tot leven.

Vorige week zondag was Franca Treur te gast bij NOS Met het oog op morgen waar zij sprak over Slapend rijk (klik hier om te beluisteren).

Ik kocht afgelopen week “Hoe lees ik korte verhalen” van Lidewijde Paris en ik ga nadat ik haar boek gelezen heb zeker een aantal korte verhalen van Treur teruglezen in Slapend rijk, wie weet haal ik er dan nóg meer uit?

Lees jij weleens korte verhalen?

Ik recenseerde eerder “De woongroep” van Franca Treur (klik)

Het feit dat ik dit boek van de uitgever Prometheus heb ontvangen beïnvloedt mijn mening over dit boek op geen enkele manier. Graag wil ik de uitgever danken voor het toesturen van dit recensie exemplaar.

2 gedachten over “RECENSIE Slapend rijk van Franca Treur”

  1. Deze wil ik ook echt graag lezen 🙂 Maar ondertussen heb ik Franca’s laatste roman al in de kast staan, waar ik ook erg benieuwd naar ben. Korte verhalen zijn heerlijk voor tussendoor en ik lees ze regelmatig, al zijn er ook heel lastige bij. Dus het boek van Lidewijde komt als geroepen.

    1. Ha ik kreeg zaterdag een melding van de bibliotheek dat mijn reservering binnen is, de laatste roman van Treur, ik ben zo benieuwd! Ik lees nu 2 recensie exemplaren die niet als een roman lezen (maar ook niet echt korte verhalen zijn, lastig uit te leggen) dus ik ben inmiddels aan het 2e boek van Lidewijde begonnen voor wat houvast qua recenseren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *