RECENSIE – Sneeuweieren van Rico van de Coevering

Ik heb dit boek begin dit jaar gekocht op aanraden van Jannie maar om de één of andere reden kwam het er niet van terwijl ik juist mijn (fysieke) ongelezen boeken stapel op nul wil hebben eind 2018. In juli las ik het uiteindelijk voor de eerste keer en vorige week herlas ik het boek.

Sneeuweieren – Ricus van de Coevering – Uitgever Van Gennep – ISBN 9789055158973

Ricus van de Coevering (1974) debuteerde in 2007 met deze psychologische roman en won de Academica Debutantenprijs (voorloper van de ANV Debutantenprijs).

Sneeuweieren gaat over een gezin van drie personen, moeder Olga, vader Harm en de uit Ghana geadopteerde zoon David. Het boek bestaat uit twee delen, in het eerste deel lezen we over het leven van Olga, Harm en David en blikken we af en toe terug, daarbij wordt de spanning langzaam opgebouwd en krijgt het zijn climax halverwege het boek, deze climax is waar het boek om draait. In het tweede deel lees je meer terugblikken van één persoon na een tijdssprong van circa zes maanden, toch speelt het gehele boek zich in beide delen in een zeer kort tijdsbestek af, alles vindt plaats in een paar dagen tijd.

Harm heeft een kippenschuur met duizenden kippen en verdient daar zijn geld mee, Olga was voorheen zijn dienstmeid en trouwde uiteindelijk met hem. Na het verlies van hun dochtertje waarna Olga niet opnieuw zwanger kan worden, besluiten ze tot adoptie over te gaan: hun zoon David.

De volgende quote op pagina 49 somt Harm op in een notendop (werk, werk, werk)  

Het was altijd vijfentwintig graden in de (kippen)schuur, net als in de ren. Zeven eieren rolden achter elkaar de tafel op. Alsof zijn vingers zuignappen waren, legde Harm ze in één beweging in de doos naast hem. Helaas leverden eieren tegenwoordig steeds minder op.

Op pagina 85, de verhouding tussen vader en zoon:  David wil een gevangen mot vrijlaten in het moeras maar heeft huisarrest. Hij sluipt via zijn slaapkamerraam naar buiten en komt Harm tegen.

‘Wat ben je van plan?’

‘Meneer Agrius (de mot) vrijlaten’ 

‘Aha. En waar ga je ‘m vrijlaten?’

‘In het moeras’

Van Harm mocht alles, zolang het de bedrijfsvoering maar niet verstoorde.

Het viel mij op dat alles in Sneeuweieren heel klein en compact wordt gehouden, niet alleen het verhaal maar ook de gebeurtenissen, bijna alsof er niets bijzonders gebeurt behalve het echtelijke gemopper. Er zit enorm veel eenzaamheid in Sneeuweieren, Olga zingt bij een kerkkoor maar Harm en David komen zelden kijken en luisteren, Harm sluit zichzelf dagelijks op in de kippenschuur, ook daar komt zelden iemand kijken, hooguit David die gedwongen wordt om mee te werken en David heeft weinig (of geen?) vriendjes in de buurt wonen en trekt zich steeds vaker terug, of in zijn slaapkamer of in het moeras.

David wordt zwaar mishandeld door Harm en toch grijpt Olga niet echt in, als lezer valt het mij zelfs niet direct op, hoe bizar?

Op pagina 16, Harm heeft het vermoeden dat David zijn aansteker heeft gestolen:

Flauw licht viel op Davids gezicht, hij keek naar de grond en pruilde. ‘Rotjoch,’ fluisterde Harm. Hij liet David los en gaf hem een stomp tegen zijn schouder.

En op pagina 18 overdenkt Olga

En hij moest de aansteker aan Harm teruggeven, maar David durfde niet en gaf hem aan haar (Olga). Misschien was dat ook beter: Harm zou hem wat aandoen. 

Het rauwe randje, de bijzondere gevoelens die Harm voor zijn kippen voelt (hij bevredigt zichzelf terwijl hij omringd is door zijn kippen), de verstoorde relatie tussen hen drieën, maken dat dit boek je aandacht vasthoudt. Eigenlijk zou je dit boek twee keer moeten lezen, er zitten verschillende lagen in het verhaal en sommige dingen wordt dusdanig gemaskeerd dat je er snel overheen leest. Ik had in eerste instantie over de bijzondere gevoelens die Harm voor zijn kippen voelt, heen gelezen, pas bij het herlezen viel het mij op en kreeg ik een heel ander beeld bij deze man.

Sneeuweieren is het meer dan waard om het op jouw te lezen boeken lijst te zetten, het heeft de verstikkende sfeer van De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld en de eenvoud van Boven is het stil van Gerbrand Bakker.

Jannie, heel erg bedankt dat jij mij op dit debuut hebt geattendeerd, ik heb er van genoten! Je kunt Jannie haar recensie trouwens hier lezen en hier kun je de recensie van Lalagè leest lezen.

Heb jij Sneeuweieren van Rico van de Coevering al gelezen?

 

4 gedachten over “RECENSIE – Sneeuweieren van Rico van de Coevering”

  1. Dank je wel voor de doorverwijzing en fijn dat je er van genoten hebt. Ik ben soms bang dat ik iemand iets aanraad dat niet bij haar/hem past. Smaken verschillen nu eenmaal. Sommige boeken moet je tweemaal lezen om ze op waarde te kunnen schatten. Leuk om te lezen dat jij dat ook vindt.
    Ik hoop dat de aandacht die het boek nu weer even krijgt anderen ertoe aanzet het ook eens te lezen. Het tweede boek van Van de Coevering viel tegen en dan is een naam en het eerste boek snel weer vergeten. Maar dat is een pareltje, vind ik.

    1. Jazeker, vooral als je er een recensie over schrijft, ik zag dat laatst bij een recensie van ‘Hoor nu mijn stem’ van Franca Treur, maar ja, niet iedereen kan tijd vrijmaken om een boek nogmaals te lezen. Ik heb het tweede boek van Rico van de Coevering op mijn lijstje staan, ik ben benieuwd 🙂

  2. Hallo Sandra, dit doet me ook wel een beetje denken aan “Broeder schrijf toch eens”. van Rinus Spruit. Is wel een ander verhaal, maar heeft ook dat kleine met de sfeer van het platteland.
    Dank weer, Stien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.