RECENSIE – Victorieverdriet van Elfie Tromp

Toen ik onlangs de zomerbrochures van diverse uitgevers doornam (klik) viel het poëziedebuut van Elfie Tromp mij direct op. Ik benaderde haar uitgever en vroeg om een recensie-exemplaar.

Foto-10-07-18-11-06-31-1-768x1024 RECENSIE - Victorieverdriet van Elfie Tromp
Victorieverdriet – Elfie Tromp – De Geus – 2018

Het verhaal op de achterkant:

Na het verlies van een grote liefde, kijkt de ik in Victorieverdriet uit over de smeulende resten na het slagveld. Was dit het allemaal waard, vraagt ze zich af. En vooral: hoe moet het verder?

Victorieverdriet is een reisverslag door het landschap van rouw en eenzaamheid om uiteindelijk tot een nieuwe, kwetsbaardere verbondenheid met de wereld te komen.

De auteur:

Elfie Tromp (1985) schreef romans, teksten voor theater, columns en reportages voor Vrij NederlandMetroVogueLINDA. en de Volkskrant. Bij De Geus verscheen in 2016 haar roman Underdog. Van haar hand was ook Dat wat je niet mag nemen, het Rotterdams Boekenweekgeschenk 2017.

Victorieverdriet is het poëziedebuut van Elfie Tromp en tevens het poëziedebuut op mijn boekenblog, ik recenseer literatuur maar poëzie heb ik nog niet eerder gerecenseerd.

De ondertitel van dit boek ‘voor iedereen met gevoel in z’n donder’ is zeer treffend. Victorieverdriet is opgedeeld in 3 delen: I – thuis, of hoe het begon, II – ver weg de wereld werd een afdaling en III – thuiskomst over de glitter tussen het gruis.

Na ontvangst van het recensie-exemplaar van Victorieverdriet van uitgever De Geus begon ik gelijk met lezen en zoals zo vaak bij poëzie las ik het meerdere keren. Toen ik drie weken geleden op vakantie ging besloot ik Victorieverdriet mee te nemen en er nogmaals van te genieten op mijn vakantieadres. Ik stipte het al aan op Twitter, heel raar hoe een andere gemoedstoestand (vakantie = relaxte gemoedstoestand) je op een heel andere manier poëzie laat ervaren, had ik thuis ‘Legpuzzel’ als mijn favoriet aangewezen, werd tijdens mijn vakantie ‘Eiland’ mijn grote favoriet, zo’n grote favoriet dat het nu zelfs aan de muur hangt naast ‘Het is wat het is’ van Erich Fried (zie mooie quotes #2), dat zegt iets over mij maar vooral ook iets over ‘t poëziedebuut van Elfie Tromp: het raakt mij!

Uit ‘Eiland’

Er zwol een zee langs je slapen

het tapijt verdween onder hersenkoraal

golfslag tegen de ramen

zeegras in het kozijn

en later

nu weet ik dat

eilanden niet navigeren

die drijven af

Ik kan niet zo goed uitleggen wat ‘Eiland’ met mij doet, het doet mij verlangen naar rust en het leest bijna alsof het gemaakt is op de cadans van de golven, het klinkt bijna melodieus?

Uit ‘Legpuzzel’

Ik leg graag

puzzels

maar kreeg jou nooit

af

En

ik ben van buiten naar binnen toe begonnen

voor het hart

kreeg ik de kans niet

Moet ik hier nog iets aan toevoegen?

Het fijne van poëzie, en dus ook van dit poëziedebuut, is dat je het nooit echt uitleest, ik pak poëzie veel sneller opnieuw uit de boekenkast dan een roman en dat zal met dit debuut ook gebeuren. Wat mij betreft is ‘Victorieverdriet’ van Elfie Tromp een geslaagd poëziedebuut, alles zit erin, van rauwe emoties in ‘In transit’ (de koffers laat ik in de gang, wat een opluchting om zonder bagage, te vertrekken) tot aan de bijna liefelijk klinkende conclusie in ‘Zout vocht’ (ik weet nu dat de bodem niets is om te vrezen). Je merkt tijdens het lezen dat de auteur zich letterlijk blootgeeft, ze schuwt geen enkele emotie en het is bizar om te realiseren dat dit nog maar haar poëziedebuut is.

Op de één na laatste pagina staat ‘Victorieverdriet’, een ode aan ‘Elba’ van Gerrit Kouwenaar. Ik moest mijn geheugen even opfrissen (klik) maar als je het lef hebt om een ode te schrijven aan een gedicht van Kouwenaar, chapeau (hieronder een gedeelte van de ode).

het is grootheidswaanzin om mezelf met Napoleon te vergelijken

het is grootheidswaanzin om Napoleon te zijn

voor jou doe ik mijn bloedjas uit

Tijdens de laatste week van oktober houd ik een poëzieweek op mijn blog, de exacte gegevens volgen nog maar ik hoop jullie hiermee te inspireren om eens wat vaker poëzie uit de boekenkast, de boekhandel of de bibliotheek te halen. Eén tip krijgen jullie alvast: léés en geniet van Victorieverdriet van Elfie Tromp! 

Met dank aan Uitgever De Geus voor het toesturen van dit recensie-exemplaar! *

 

2 gedachten over “RECENSIE – Victorieverdriet van Elfie Tromp”

  1. Goed dat je aangedurfd hebt. En leuk die poëzie week. Kijk ik naar uit. Ik lees graag poëzie, maar ik denk dat zowel de waardering ervan als het schrijven ervan persoonlijker is dan bij proza. Bij poëzie komt het nog meer aan op je inleven en aanvoelen (ik zeg expres niet “begrijpen”) wat de auteur probeert over te brengen. Het onzegbare toch onder woorden probeert te brengen. Als je een klik hebt met een dichter komt het over, slaat het aan.
    Ook romans worden niet door iedereen op dezelfde manier ervaren, maar daar zijn de verschillen tussen lezers toch minder.
    Ik vind poëzie heel waardevol. Het hangt vaak van mijn stemming af naar welke gedichten ik grijp. Daar zijn ook “klassiekers “bij. 😉
    Ken je trouwens: Olijven moet je leren lezen van Ellen Deckwitz? (over het lezen van moderne poëzie).
    (https://mijnboekenkast.blogspot.com/2016/09/ellen-deckwitz-olijven-moet-je-leren.html)

    1. Dankjewel Jannie! Ik heb lang getwijfeld of ik poëzie wel of niet zou recenseren en besloot gewoon maar mijn gevoel te volgen en het te doen. Ik merk wel dat ik vooral van bijna melodieuze poëzie houd (Emily Dickinson <3 Mijn leraar Nederlands noemde dat vroeger 'makkelijke poëzie, ach, het zij zo). Ik heb vorige week Olijven moet je leren lezen meegenomen bij de bibliotheek, da's ook toevallig! Ik denk dat ik het uiteindelijk zelf aanschaf, altijd handig als naslagwerk in de boekenkast en ik ben benieuwd of ik Victorieverdriet nu nog weer anders ga ervaren als ik Olijven moet je leren lezen uit heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.