Mijn boekrecensie van Rafaël van Christine Otten

Vandaag deel ik mijn boekrecensie van Rafaël van Christine Otten met jullie. Christine beschrijft helaas een zeer actueel thema: het migratie vraagstuk. Ondanks dit zwaar beladen onderwerp is de schrijver er mijns inziens in geslaagd om hier een boek over te schrijven dat puur en eerlijk is.

rafael Mijn boekrecensie van Rafaël van Christine Otten

 Algemene gegevens:

  • Titel: Rafaël
  • Schrijver: Christine Otten
  • Uitgever: Atlascontact
  • Jaar: 2014
  • ISBN: 9789025442514
  • Aantal pagina’s: 219
  • Genre: literaire non-fictie

De schrijver:

Christine Otten debuteerde in 1995 met de roman Blauw metaal en haar vorige roman  “Om adem te kunnen halen” gaat over haar eigen familiegeschiedenis en staat inmiddels op mijn nog te lezen boeken lijst.

Waar gaat dit boek over:

Rafaël is de bezegeling van de liefde tussen de Nederlandse Winny en de Tunesiër Nizar, een baby, duidelijk geboren uit echte liefde.

Het boek speelt zich beurtelings af in Tunesië, België, Nederland, Italië en Griekenland, al naar gelang waar de hoofdpersonen zich op dat moment bevinden. Het boek begint met Rafaël, hij vertelt met een zacht kabbelend verhaal over hoe hij op de schouders van zijn papa zit in Tunesië, hij oreert dat zijn ouders denken dat hij niets begrijpt, maar hij verstaat, voelt en ziet alles. Hij hoort een discussie aan tussen zijn vader en opa maar voelt later als hij op bed ligt de geruststellende arm van papa om hem en zijn mama heen. Na dit hoofdstuk neemt de ik-persoon Winny het verhaal over, afgewisseld met de personale verteller Nizar.

Winny is een Brabantse kapster en haar vader neemt haar mee op vakantie naar Kos na een misgelopen relatie van haar. Na een paar weken gaat zij terug naar Kos, zoekt een baan en eindigt bovenop een berg in een soort hostel. In deze hostel verblijft Nizar ook en als hij merkt dat Winny ziek is, koopt hij medicijnen voor haar en verzorgt haar. Wat volgt is een onstuimige liefdesrelatie waarin Nizar zichzelf maar mondjesmaat bloot geeft aan Winny, de liefde rent voor de daadwerkelijke kennismaking uit, puur en liefdevol in alle opzichten.

Winny en Nizar trouwen en gaan in Tunesië wonen omdat Nizar geen verblijfsvergunning krijgt voor Nederland. Als er rellen uitbreken doet Nizar hetgeen elk mens zou doen, hij stuurt zijn zwangere Winny naar Nederland en doet er alles aan om haar ervan te overtuigen dat zij niet veilig is in Tunesië. Hij belooft haar snel achterna te reizen; dat deze belofte van Nizar een ware hel inhoudt kunnen zij dan nog niet weten….. Europa sluit de grenzen.

Wat vond ik van dit boek:

Toen ik dit boek meenam bij de bibliotheek besloot ik om geen recensie over Rafaël  te schrijven, soms is het fijn een boek te lezen en tijdens het lezen geen schrijfstijl te hoeven onderzoeken of details te noteren, maar al halverwege het boek wist ik het zeker, ik moest hier een boekrecensie over schrijven, ik moest dit boek met jullie delen en voor het eerst besloot ik een recensie te gaan schrijven zonder op (voor recensies) belangrijke details te letten en het puur vanuit mijn beleving met jullie te delen (al kan ik het niet laten om ook de technische kant toe te lichten, daar ben ik een boekenblogger voor).

Ik moest even wennen aan de schrijfstijl van Christine Otten, haar stijl is rauw en zonder opsmuk en juist dat past bij dit verhaal, bij dit boek. Wat ik verder heel mooi vind aan de stijl van Christine, is dat zij juist niet de woorden heeft gebruikt die van dit boek een meeslepend drama had kunnen maken, ze is puur uitgegaan van feiten zonder daar een meeslepend karakter aan mee te geven, ik vind dat knap, ik bedoel, hoe verleidelijk kan het zijn om een mensonterend verhaal net even een druppel van een meeslepend karakter mee te geven? Daarmee bewijst Christine Otten voor mij dat zij een schrijver met lef is.

Het migratie vraagstuk houdt vele mensen bezig, waarom mag ik wel op vakantie naar Tunesië en waarom mag Nizar, getrouwd met een Nederlandse vrouw en vader van hun zoon niet in Nederland wonen? Hoe hartverscheurend is het dat gezinnen hierdoor uit elkaar gereten worden, wat een mensonterende omstandigheden. Het boek maakte dat ik hier over ging nadenken, dingen heb opgezocht over de plekken waar Nazir gevangen heeft gezeten en ik heb uiteraard de uitzending van DWDD opgezocht waarin o.a. Christine Otten en Winny te gast waren (klik). Het gevoel waarmee dit boek mij achterliet was enerzijds droevenis, droevenis om wat een medemens werd aangedaan en anderzijds vond ik de pure liefde tussen Winny en Nizar heel ontroerend. Ik kijk vanaf nu met heel andere ogen naar Lampedusa en daar ben ik Christine dankbaar voor.

En dan de omslag, zo bijzonder, alsof de vader deze “vleugels” aan zijn kind gaf om veilig bij zijn moeder te kunnen zijn in Nederland, terwijl hij gevangen zat, ver van hen vandaan………

4 / 5 sterren een zeer indrukwekkend boek dat je zeker aan het denken zal zetten, maar ook een boek over twee verliefde mensen, die er alles maar dan ook alles voor over hebben om bij elkaar te zijn.

Tot de volgende keer!

 

Sandra